Senin duvarlarının kalbi atıyor
Başbaşa kalınca öğrendim
Duyguları var duvarların
Çatlıyorlar,
Kırılıp dökülüyorlar veya.
Siyaha boyuyorsun,
Bir kaç kat daha boyuyorsun,
Kan izlerinin kokusu kalıyor yine
Yine kalıyor teninde o koku.
Başını uzatıp bakıyorsun perdenin arkasından
Orda olmalıydım,
Ya da buraya ait değildim.
Ya da herneyse bunun adı o oluyor.
Buradan değildim.
Şuradan hiç değildim.
Ben bir Tanrıydım, ve kedilerin ruhlarını alıyordum,
İnsanların içinde koca bir delik açıyordum,
Sonra onunla, sırf kokmasın diye
Aç çocukları besledim.
Kinimin gözü dönmüştü
Elimde bir jilet
Önüme geleni kestim
Deştim
Sırf aç kalmasın çocuklar.
Sonra o terk ettiğim odalar geliyor aklıma
Kız kardeşimin masum yüzü
Annemin yetersiz inancı
Babamın o hep hayalini kurduğu o araba.
Kedileri eziyor babam
Annem koltuğun altına süpürüyor
Ellerimden hiç gitmiyor o koku
Hiç gitmedi.
Benim duvarlarımın kalbi var, dokundukça öğreneceksin bunu
Ne kadar duygusuz olduğumu
Ve bir o kadar beni tanımadığını
Varsayımlarını
Belki gülümseyerek
Belki, siktir et diyerek okuyacağım bir gün bu yazıyı.

Muhtemelen hiç okunmayacak, o güne dek hoşça kal.