Benim aşkımdan konuşuluyor o odalarda
Biliyorum
Sen de suskun
Ve kollarını bağlamış
Oturuyorsun o rahatsız koltukta.

Elbette, neden utanasın?
Neden?
Kim döndürecek dünyayı?

Mutlu şeylerle avunabilirim,
Beni yiyip bitirene dek o kuşku.
Alıkoyar, aklının anlamadığını
Kalbinin bir köşesine sıkıştırdığı
O hissiz
Kimsesiz duygularını.

Fazlasıyla gerçekçi
Bir operada, konuşulur fısıltıyla
Ve alkışlarla gömülürler
İşte o ölenler değiller miydi
Her şeye minnettar olanlar?

Duvarları çok terlemiş
Renkli bir evde
Uzanıyorum şimdi
İzlerini izliyorum
Yaşanmışlığını
Ve bir daha olmayacağını
O gökkubeli balkonunuzda
Kiminle sabahlayacağını
Biliyorum olmayacağını işte
Biliyorum.
Sen teksin
Ben de öyle.
Sen herkessin
Ben de öyle.

Çok eski bir metal konserinde
Fazlasıyla caz kalan bir yabancı gibi
Ben de kalabilirim seninle.
Seninle
Ve senden uzakta, oturduğun o koltuğun en köşesinde.
Düşecek olursam, kum taneleri gibi dökülürüm yere.
Muhtemelen bir araya gelmem, söz konusu olmaktan çok uzakta, belki de ölüm döşeklerinde.
Gözlüyor gelmesini,
Biliyor, o suda bir daha boğulmayacağını
Yine de her bir dalga arzulanmayı körükler nitelikte.

Burası böyle bir yangınsa
Kimin tutuşturmaya ihtiyacı varsa
İşte buradan, tam buradan!

-bedenini gösterir, herkesin bildiği filmin sonu gibi -

Kimin ihtiyacı varsa, yaksın bir daha.
Ne de olsa,
arzulanan o dalgalarda ben hiç sörf yapmadan, öleceğim.
Kimin umrunda olacak?

12.aralık.2019